Korek na świecie

Gdzie występuje i jak się go zbiera?

Korek pozyskiwany jest z kory dębu korkowego, drzewa o rozłożystych gałęziach i charakterystycznych grubych skórzastych liściach. Roślina ta jest wiecznie zielona, a z uwagi na długie pędy boczne, sprawia wrażenie rozrastającej się wszerz. Samo drzewo osiąga zaś maksymalnie 20 metrów wysokości. Jego maksymalny wiek to 200, z rzadka 250 lat.

Obserwowane z góry, rosnące blisko siebie pędy wydają się zajmować nieograniczone obszary. W istocie jednak dąb korkowy żyje głównie w regionie śródziemnomorskich, przede wszystkim w Portugalii, ale także w Hiszpanii, we Włoszech czy Francji. Ponadto tworzy kompleksy leśne na terenie krajów Afryki Północnej, jak Tunezja, Algieria czy Maroko a w Azji notuje się go w Chinach. Przypuszcza się, że rodzimym miejscem wzrostu ów gatunku jest Portugalia. Państwo to obok najbogatszej liczby osobniku dębu korkowego, jest także największym producentem korka naturalnego.

Widok na Maderę w Portugalii

Portugalia jest największym dostawcom korka na świecie

Pozyskiwanie korka z drzew

Zbiór surowca nie nastręcza wiele trudności, nie wymaga specjalistycznych narzędzi oraz technologii. Okorowanie można rozpocząć, gdy średnica pnia wyniesie co najmniej 60 cm, przypada to na wiek około 25 lat. Im starsza roślina tym grubsza kora i tym samym większa zawartość samego korka. Zabiegi okorowania prowadzi się od maja do sierpnia, gdyż to najkorzystniejszy okres do „zabliźniania” drzewa czyli tworzenia nowej warstwy kory. Oczywiście, oddzielanie jej w żaden sposób nie uszkadza rośliny, dlatego po przeprowadzonej pracy może swobodnie rosnąć kolejne lata. Po zdjęciu kory należy czekać około 9 lat, by móc ponownie skorzystać z tego samego osobnika.

Okorowanie przeprowadzają wykwalifikowani pracownicy, mieszkańcy terenów na których rośnie dąb korkowy. Pierwszą czynnością jest wykonanie dwóch poziomych nacięć obejmujących średnicę pnia, u dołu i w miejscu pierwszego odgałęzienia. Następnie tworzy się kolejne, pionowe łączące te dwa pierwsze nacięcia. Z pomocą toporka, siekierki lub innego prostego narzędzia podważa się korę ściąga jej płaty. Ułożone w stosach muszą zostać wysuszone i odpowiednio zabezpieczone. Ostatnim etapem jest traktowanie ich wrzącą parą wodną, co ma dodatkowo zwiększyć elastyczność korka. Z uwagi na jego lekkość łatwo go transportować do miejsc docelowych.

Dzięki zwartym martwym komórkom oraz mogą ulegać ściśnięciu i się rozprężać, materiał korkowy idealnie się zagina i dopasowuje w miejsce uszczelnienia.